Arif Hacıyev özünü Andrey Saxarovla müqayisə edir

Arif Hacıyev:

Əvvəl elə bildim yarayçün bintəm,

Sonra duydum ki, mən faydalı lentəm,

Mən indi çox güclü bir dissidentəm,

Həbs ediblər Andrey Saxarov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Özünü göstərmə çox da şad kimi,

Əməlin sayılır bir vəfat kimi,

Sən adi lüzumsuz Müsavat üzvü,

Yeyildin qarnirsiz bir plov kimi.

Arif Hacıyev:

Başqanın altında masa dözmədi,

Bossun doldurduğu kasa dözmədi,

Mənim qüvvətimə İsa dözmədi,

Batdım sinəsinə mən oxlov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Əslində, başın da dizə dəyibdi,

Başını önündə yerə əyibdi,

İsa səni ta tək yüyənləyibdi,

İpin də əlində bir cilov kimi.

Arif Hacıyev:

Mən zərdə həmişə atılmış şeşəm,

Üzə qabarmaqdı daimi peşəm,

İsanın üzünə od püskürmüşəm,

Qarsmışam üzünü od-alov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Haqqın olmamalı nəsə sormağa,

Həmişə keçirib səni barmağa,

İsa bəy taxıbdı səni qırmağa,

Tıxacı yellətdin sən tilov kimi.

Arif Hacıyev:

İsa qabağında qaz olmamışam,

Nə də bir işinə paz olmamışam,

Heç zaman böyründə yaz olmamışam,

Yağmışam üstünə qar-qırov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Bir səhvə yol vermir başqan işində,

Çoxlu şirə qalıb onun dişində,

İsa da fələyin keşməkeşində,

Çevirib girova onu od kimi.

Arif Hacıyev:

Başı qilü-qalda, həm də xatada,

İndi günü keçir dərddə-qadada,

İsa özü qalıb tənha adada,

Pirallahı kimi, həm Çilov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Ruzin bol olmadı kasada yalcaq,

Daim zərbə aldın mərəkə salcaq,

Göstərdin özünü Kəpəzdən alçaq,

İsa əzəmətdə bir Murov kimi.

Arif Hacıyev:

Əzm hesab etdim sağırsızlığı,

Qəhrəmanlıq saydım fağırsızlığı,

Saymadım onlarla uğursuzluğu,

Mənə də qələbə gəldi dov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Əlinə keçəndə bir şüşə, gillət,

Müsavatdan uzaq çək orda zillət,

İndi kamerada dörd tərəf zülmət,

Çuxurda düşmüsən bir çalov kimi.

Arif Hacıyev:

Elə bil, İsadan kəm xətt alıram,

Düzdü, xəbərləri mən bəd alıram,

Mən burda sükutdan ləzzət alıram,

İsa xeyli məhzun başı lov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Türmədən çıxanda sən olma donuq,

Biz burda İsayla səndən yoğunuq,

Güman ki, səsin də çıxır boğunuq,

Sənin nəfəsliyin ensiz xov kimi.

Arif Hacıyev:

Orda qruplaşma, burdakı dəstə,

Mən sağlam, İsayla sən orda xəstə,

Səslər çıxarırlar damımız üstə,

İt kürsək, pişiklərsə murrov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

İş gah alınmadı oldu gah gözəl,

Sadala, gördüsə iş hərgah gözəl,

Sənin kamerandan qərargah gözəl,

Şirin su da gəlir gen qanov kimi.

Arif Hacıyev:

Orda heç olmadı sfera rahat,

Burda yemək-içmək, pul-para rahat,

Müsavatdan bizim kamera rahat,

Su axır otağa nazik nov kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Bizə dinlənməkçün çini qab verdin,

Sən bizə təsəlli, xeyli tab verdin,

Nitqinlə sən bizə çox əzab verdin,

Güllə də ağrıtmaz o söz-sov kimi.

Arif Hacıyev:

Yayılmır uzağa bizdə şayiə,

Yaylaqda şayiə, düzdə şayiə,

Günbəgün artmaqda sizdə şayiə,

Sən də İsa kimi şişkin gop verdin.

Nurəddin Məmmədli:

İsanın əlində buyruq mənzilin,

Çıxdı çevrəsindən quyruq mənzilin,

Həm bizdən çox uzaq yumruq mənzilin,

Zərbən çox yumşaqdı yumru top kimi.

Arif Hacıyev:

Eşitdim badalaq qurursan "Yurd"da,

İsa azadlıqda, mən qaldım darda,

Zolya, Drayzeri oxudum burda,

Müdrik yolgöstərən var Hop-Hop kimi.

Nurəddin Məmmədli:

Qoy olsun o türmə ədəbi koman,

Sən oxu orada əfsanə, roman,

Burda dillənməkdə hər gün tar-kaman,

Musiqi zövq verir rep və pop kimi.

MİRZƏ QƏRƏNFİL