Əhməd Oruc “İP”-ə toplaşmış sədrləri kəskin tənqid atəşinə tutur

Əhməd Oruc:

Hər birinin var sərsəm, gicliyi,

Radikal xoşlayır puçu, heçliyi,

"İP"-də Əli, İsa, Pənah "üçlüy"ü,

Qurumda yeganə qərar verəndi.

Pənah Hüseynov:

İfratlar içində Əhməd adi tir,

Nədənsə özünü saymaqdadı şir,

Subyektiv amillər onu dindirir,

Hər karvan dalınca düşüb hürəndi.

Əhməd Oruc:

İsa, Əli, Pənah çox kinli, hirsdi,

Demək, mümkün deyil biri dürüstdü,

Hər üçü sərsəmdi, avantüristdi,

"Üçlüy"ün nəhs oxu daşa dirəndi.

Pənah Hüseynov:

Boş-boş danışmağı bacarır ancaq,

Məqamı düşəndə qoyub qaçacaq,

Bu adam ağzını yumub-açacaq,

Ağzının sözünü bilmir, çərəndi.

Əhməd Oruc:

Bunlar hətta məndən beş-betər ötkəm,

Neştərli sözləri həm hədər, ötkəm,

Bu qərar verənlər o qədər ötkəm,

Üzvlər "İP"-dən də pərən-pərəndi.

Pənah Hüseynov:

Boş-boş danışmaqdan ləzzət aparır,

İftira danışır, ifrata varır,

Fürsət düşən kimi üzə qabarır,

Əhməd bədxahlığı gözlə görəndi.

Əhməd Oruc:

İsanın rəisi olubdu milis,

Əlini qorxudur ən adi silis,

Onların içində Pənahdı ən pis,

Dostlar orta dirək, Pənah kərəndi.

Pənah Hüseynov:

Əhmədin tutubdu qarnını sancı,

Onun xasiyyəti tündməcaz, acı,

Bizim "üçlük" iti Misri qılıncı,

Əhməd Oruc isə koruş kərənti.

Əhməd Oruc:

Ömründə nə "Volqa", nə də cip görüb,

İsa, Əli kimi naqis tip görüb,

AXP-dən çıxıb geniş "İP" görüb,

Pənah özü səfil həyat sürəndi.

Pənah Hüseynov:

Əhməddə bu anlar çətin durumdu,

Düşdüyü daima sərt uçurumdu,

Həmişə gördüyü "cırtdan" qurumdu,

Əhməd çox vecsizdi, kola girəndi.

Əhməd Oruc:

Hər biri nitqidə bozarır, çaşır,

Yalan vədlər verir, həddini aşır,

Üçü də iş görmür, boş-boş danışır,

Onların hansısa guya ərəndi.

Pənah Hüseynov:

Kütlələr bir zaman "İP"-ə dönəcək,

Çox ifrat qurumu, sözsüz, yenəcək,

Onun dairəsi genişlənəcək,

"İP" bu "üçlük" ilə müsbət törəndi.

Əhməd Oruc:

Yoxdu içlərində irəli gedən,

Qrantdan doymazdı Pənahda gödən,

İsa da, Əli də cibişdan güdən,

Pənah həmkarlara tələ hörəndi.

Pənah Hüseynov:

Şəxsiyyət də deyil, nəfər o yana,

O, adi uğursuz, zəfər o yana,

Əhməd savadsızdı, şəhər o yana,

Heç tapşırmaq olmaz ona bir kəndi.

Əhməd Oruc:

Aldığı qrantı izsiz yeyəcək,

Pənahı qulaqsız, gözsüz yeyəcək,

İsa "Yurd" Əlini, sözsüz, yeyəcək,

Yenə keçməyəcək Pənahın fəndi.

Pənah Hüseynov:

İsanın başını yağlayırdı o,

Əlinin qəlbini dağlayırdı o,

Dünən bıldır-bıldır ağlayırdı o,

Boş-boş danışmağa meyl edir indi.

Əhməd Oruc:

Öz bədxah adını tezcə pozdurdu,

Özünü xeyirxah kimi yozdurdu,

İsanın əlində o, bir muzdurdu,

Pənahı idarə eyləyən kindi.

Pənah Hüseynov:

Əhməd siyasətdə qarşımızda qaz,

Gəlib bizə "İP"-də olmaqdadı paz,

Əhməd aramızda sərsəm, tündməcaz,

Zəhər dadı verir zalımın qəndi.

Əhməd Oruc:

Deyəsən, qurtarıb yazığın pulu,

"İP"-də o, Əlinin, İsanın qulu,

Pənah addım atır gözüyumulu,

Onu zülmətlərə aparır zəndi.

Pənah Hüseynov:

Demədim, yağ damır onun piyindən,

Səsindən bezmişik, nə ki, iyindən,

Gərək o, susaydı sərsəmliyindən,

Ancaq Əhməd Oruc nədənsə dindi.

Əhməd Oruc:

"Üçlük" itib-batıb pasda, paxırda,

Görür uğurunu araq-çaxırda,

Bu adam dayanıb "İP"-də axırda,

Pənahdı "üçlüy"ün ən zəif bəndi.

Pənah Hüseynov:

Özünü Yel Əhməd veribdi yelə,

Gəlməyib özünə o vaxtdan hələ,

Hələ qazanmayıb bir uğur belə,

Əhməd məchulluğa, heçliyə təndi.

Mirzə QƏRƏNFİL