Pənah Hüseynovla Əhməd Orucun mübahisəsi bitmək bilmir

Əhməd Oruc:

Önündə nə qədər soncuqlayarlar?

Nə qədər etiraf açıqlayarlar?

Adamı nə qədər qıcıqlayarlar?

Bu Pənah əlimdə öləcək mənim.

Pənah Hüseynov:

Onun daxili də, çölü də çamır,

Bilmirəm bu adam məndən nə umur,

Gözünü açdımı ağzını yumur,

Bu naqqal da mənə kəsilib qənim.

Əhməd Oruc:

Mən arıq adamam, o, gombul-girdə,

Gözünü tökərəm, sözsüz, efirdə,

Görüşə hazıram o deyən yerdə,

Qoy gəlsin, yumruqla mən onu yenim.

Pənah Hüseynov:

Çoxu eyham vurur Əhmədə lağla,

Qoy gedib əylənsin o, yapalaqla,

Mən onu yıxaram bir şapalaqla,

İki Əhməd qədər uzunum-enim.

Əhməd Oruc:

Beləsi olanda tinə çıxıram,

Pənah kimisini vurub yıxıram,

Günbəgün yüksəlib dikə çıxıram,

Pənahda gözümlə gördüm mən enim.

Pənah Hüseynov:

Zəifdi, günbəgün getməkdə geri,

Nə ünvanı var, nə bilinir yeri,

Əhməd ateistin, dinsizin biri,

Onu pisləməyə yol vermir dinim.

Əhməd Oruc:

Gözucu da baxmır çox kitablara,

Daim qonaq edir boş xitablara,

O, məni çəkməkdə təxribatlara,

Pənah çox istəyir danışım-dinim.

Pənah Hüseynov:

O yalandan coşdu, yox mənim xatam,

O, daim meyxoşdu, mən müsbət adam,

Onun başı boşdu, mən ali məqam,

İstəyir yanında alçalım, sinim.

Əhməd Oruc:

Qalıb barmağımda neçə kirişi,

Daim tərəfimdən sananıb dişi,

Daim pis işləyib Pənahın DİŞ-i,

Bu yerdə çox fayda verərdi XİN-im.

Pənah Hüseynov:

Mənfiyə meyilli gicin karması,

Narahat eyləyir məni yorması,

Bezmişəm verməkdən qulaqburması,

Yenə də hirsimdən tutacaq cinim.

Əhməd Oruc:

Onun şərəfinə söylədim çox tuş,

Söhbəti heç kəsə gəlməmişdi xoş,

Bu Pənah hər yerdə danışır boş-boş,

Yenə partlamaqda yaddaşım, genim.

Pənah Hüseynov:

A keçmiş baş nazir, bu sitəmə döz,

Acı sözlərindən qəlbim oldu köz,

Onun ünvanına demədim pis söz,

Şayiə yayır ki, qalıqdı gönüm.

Əhməd Oruc:

Hər gələn radikal baş aldı yerə,

Gəldi baş aşağı Daşaltı yerə,

Onlar parçaladı beş-altı yerə,

Pənahın əlilə çökdü vətənim.

Pənah Hüseynov:

Vergilər ödədim sapalaq kimi,

Girdin zülmətlərə yapalaq kimi,

Sözü vurur uzə şapalaq kimi,

Əhmədi görəndə əsir bədənim.

Əhməd Oruc:

Zülmət aşiqiydi çıraqdan kənar,

Mən onu görmədim araqdan kənar,

Pənah olmamışdı maraqdan kənar,

Vəzifə başında maraq güdənim.

Pənah Hüseynov:

Çox Pənah kimilər şotumdan çıxır,

Ən zərərli gediş xadımdan çıxır,

Acanda siyasət yadımdan çıxır,

Məni ələ verib acmış gödənim.

Əhməd Oruc:

Çox bossun verdiyi paydan batırıb,

Onu iblis qəlbi, şeytan batırıb,

Pənah neçə-neçə meydan batırıb,

Gəlib missiyası burda bitənim.

Pənah Hüseynov:

Ən pis papağı da qafası geyib,

Narıncı libası vasvası geyib,

Yalançı pəhləvan maskası geyib,

Mənim qabağımda dil-dil ötənim.

Əhməd Oruc:

Öz nəsli kökünü saksa qaldırıb,

Adi danışığı faksa qaldırıb,

Məbləğdə həmişə taksa qaldırıb,

Bossu yalan-gerçək odda ütənim.

Pənah Hüseynov:

Zülmət gecələrdə fanar gəzənim,

Sözda Havay, Çili, Kanar gəzənim,

Gücü çatmayandan kənar gəzənim,

Qüvvəsi vaxt-bivaxt mənə yetənim.

Əhməd Oruc:

Xəritə üstündə gəzmir barmağı,

Qrantverən Qərbdən çıxıb qarmağı,

Artıq yadırğayıb qrant almağı,

Pul üçün hər nəyə desən, gedənim.

Pənah Hüseynov:

Çıxıb çənəsinə bərkidilən çüy,

Mənim qabağımda çərənçi, ütük,

Adi saatlarda qaldırıb hay-küy,

Fəallıq olanda, qaçıb itənim.

MİRZƏ QƏRƏNFİL