“Tam qaranlıq çökdü”: klinik ölüm yaşayan insanların hekayələri...

...Ürəyin döyüntüsü dayandığı, lakin beyin fəaliyyət göstərməyə davam etdiyi bir neçə dəqiqə ərzində ürək əzələsini canlandırmaq və onu "yenidən başlatmaq" cəhdləri edilə bilər.

Bu, həmişə uğurlu olmur, lakin sağ qalanların "klinik ölüm yaşadığı" deyilir. Daha sonra insanlar fərqli hekayələr danışırlar. Bəziləri ağ işıq, bəziləri tunel, digərləri mələklər və ya Tanrı görürlər..?

SİA klinik ölüm zamanı yaşadıqları təcrübələr və sonradan həyatlarının necə dəyişdiyi barədə insanların real hekayələrini toplayıb.

O, musiqi notlarını bilmədən musiqi yazıb…

Elmi ictimaiyyət klinik ölüm zamanı görüntüləri sadə şəkildə izah edir. Ürək orqanlara oksigen verməyi dayandırdığı üçün göz toxumalarında artıq karbon qazı tunel görmə qabiliyyətinə və nəticədə periferik görmə qabiliyyətinin azalmasına səbəb olur.

Beyin həddindən artıq aktivdir, halüsinasiyalara səbəb olur və insanlar dopamin və serotoninin qəfil sərbəst buraxılması səbəbindən eyforiya yaşayırlar.

Məsələn, 59 yaşlı Svetlana ölüm anında "yer üzündə olmayan" ağ bir işıq görüb və həmçinin bir kişi səsinin ona "Qalx və evə get. Sən yaxşısan. İnanın mənə" dediyini eşidib. Svetlana səsə o qədər inanıb ki, testlərdən keçdikdən sonra xalat və terlik geyinərək evə gedərək yatıb.

…O vaxtdan bəri çox yatdım və baş verənlər barədə düşündüm. Notları bilmədən musiqi yazmağa başladım, sanki mənə diktə olunurdu.

2025-ci ildə "Psychologies" jurnalına verdiyi müsahibədə Svetlana hazırda çiçək dizayneri kimi çalışdığını bildirib. Doğma şəhərində o, ən yaxşı interyer dizayner kimi tanınıb və xüsusi geyim və ayaqqabılar hazırlamağa başlayıb.

O, həyatında mübahisə və qalmaqalları aradan qaldırıb... Anastasiya 33 yaşındadır. Ektopik hamiləlikdən sonra daxili qanaxma səbəbindən klinik ölüm yaşayıb. O, ərinin onu gətirdiyi xəstəxanada - hətta ilk ağrı zamanı belə - bir şeyin səhv olduğunu anlayıb.

...Ağrı bir anda azaldı və mən başqa bir reallığa daşındım: bu, xoşbəxtlik, dinclik və qeyri-adi sevgi hissi ilə əhatə olunmuş tam azadlıq idi. Nə fiziki, nə də emosional ağrı hiss edirdim. Ər yox idi, nə uşaqlar. Mən onları hələ də sevirdim, amma fərqi yox idi. Maşınlar və ya mənzillər yox idi; hər şey yox olmuş kimi görünürdü. Tək qaldım, ruhum və həyatım boyu qazandığım təcrübələrlə. Sonra özümü uzun bir dəhlizdə tapdım, amma parlaq işıq yox idi. Kostyum geyinmiş altı kişi yanımda gəzirdi. Söhbətə o qədər aludə olmuşdum ki, əvvəlcə məni çağırdıqlarını anlamadım. Onlar bacardıqları qədər ucadan qışqırırdılar. Gözlərimi açmağa qərar verdim. Çox qorxmuş ərimdən soruşduğum ilk şey "Nə qışqırırsan?" idi. O, mənim öldüyümü gördüyünü cavablandırdı", - deyə o, "Psychologies" jurnalına verdiyi müsahibədə xatırlayır.

Bundan sonra Anastasiya həyatın illüzor təbiətini, onu mənfilik və qəzəblə yaşamağın səhv olduğunu anladı. O, dəyərlərini və dünyagörüşünü tamamilə yenidən qiymətləndirdi, həmçinin ölümdən qorxmağı dayandırdı və həyatından mübahisələri və döyüşləri aradan qaldırıb.

Yumşaq labirintdə üzən...

Hekayəsini boredpanda.com saytında paylaşan qadın təcili qeysəriyyə əməliyyatı zamanı vəfat edib. Huşunu itirərkən özünü yumşaq, ağ divarları olan bir labirintdə üzən kimi hiss edib və arxasında diqqətini cəmləmək mümkün olmayan tanış səslər eşidib.

...Birdən çox, çox kədərləndim... Öldüyümü anladım və kədərləndim, çünki uşağımı bir daha görməyəcəyim və ya böyüdüklərini izləməyəcəyim. Sonra bir səs gəldi - kişinin, yoxsa qadının səsi olduğunu xatırlamıram - amma məni sakitləşdirməyə və hər şeyin yaxşı olduğunu və narahat olmamağımı bildirməyə çalışırdı. Sonra adımın çağırıldığını eşitdim. Bu, ərimin səsi idi. Sonra anamın səsi. Sonra tibb bacısının səsi. Adımı, tariximi və harada olduğumu bilib-bilmədiyimi soruşdular. Çox çalışsam da, gözlərimi aça bilmədim.

...Mənim qarşımda çox, çox parlaq bir qapı və ya pəncərə var idi. Anama və ərimə pərdələri çəkmələrini və ya qapını bağlamalarını xahiş edirdim, amma onlar çaşqınlıqla orada pəncərə və ya qapı olmadığını - sadəcə boş bir divar olduğunu dedilər.

Sonda həm o, həm də körpə tamamilə sağ-salamat idi.

O, cənnətə düşdü...

...Tobias ürək xəstəliyi ilə mübarizə apararkən xəstəxanada keçirdiyi o dəhşətli günləri hələ də aydın xatırlayır. Və o, bədənindən ayrıldığını hiss etdiyi anı əbədi olaraq xatırlayacaq. Sanki həkimlərin onu uzaqdan reanimasiya etdiyini görmüş və sonradan onlardan həqiqətən klinik ölüm yaşadığını öyrənmişdi.

Xəstəliyinin nəticəsində komaya düşmüş və oyanmaq və ya hərəkət etmək iqtidarında deyildi.

...Xanım Allison adlı bir tibb bacısının hər gün qulağıma pıçıldadığını, cavab verə bilməsəm də mənimlə danışdığını xatırlayıram.

Əbədi gedə biləcəyimi düşünməmişdən əvvəl o, Tobi, işlər yaxşılaşmadan əvvəl əziyyət çəkməli olacaqsan,-dedi.

Bu, boredpanda.com saytında yazılıb.

Əməliyyat zamanı o, klinik ölüm yaşayıb.

Tobi əvvəlcə işığı görüb və özünü ağrı və əzabdan azad, gözəl isti və rahat bir yerdə tapıb.

...Amma göyə qalxan kimi tam qaranlıq çökdü. Sanki yuxarı atılırdım kimi hiss etdim və yerdən kifayət qədər uzaqlaşdığım zaman ətrafımdakı hər şey qaraldı.

...Qaranlıqdan sonra onu cəlb edən bir işıq gəlib və adam özü təmiz enerjiyə çevrildi. Sonra özünü cənnətə bənzəyən bir yerdə tapıb.

...Bundan əvvəl mən həqiqətən Allaha inanmırdım, amma buna girməyəcəyəm - bu, çox şəxsi bir şeydir. Amma orada, ali dünyada öyrəndiklərimi bölüşə bilərəm: ateistlər, müsəlmanlar, bütpərəstlər və yəhudilər də daxil olmaqla hər kəs cənnətə gedir.

Xristian olmadığım üçün qapıçıdan cənnətə gedib-getməyəcəyimi soruşdum. Sualımdan heç təəccüblənmədi və cavab verdi: "Allah tək bir dinə bağlı deyil; bütün inanclar eynidir və əməl, xeyirxahlıq, sevgi və şəfqət Ona aparır."

O, həmçinin izah edib ki, yer üzündə törədilən hərəkətlər cəhənnəmə aparır, lakin hətta cəhənnəm də əbədi deyil: "...bu, yalnız dərslərinizi öyrənənə və yer üzündə etdiklərinizə qarşı empatiya qurmağı öyrənənə qədər davam edir", - deyə Tobi yazıb.
Sonradan məlum oldu ki, tibb bacısı Allisonun heç vaxt mövcud olmadığı ortaya çıxıb. Tobias özü onun mələk və ya ruh olduğuna inanır.

Əli Babayev